فریدون جیرانی، فیلمسازِ بحران، رابطه و زن در سینمای ایران (بخش اول)
فریدون جیرانی یکی از اثرگذارترین و جنجالیترین فیلمسازان پس از انقلاب است. کارگردانی که از دلِ نقد و روزنامهنگاری وارد سینما شد، در دههٔ ۷۰ با ساخت «قرمز» نگاه تازهای به روابط بیمار و خشونت خانگی داد، در دههٔ ۸۰ با «شام آخر» و «پارکوی» فضاهای نوآورانه را تجربه کرد و در دههٔ ۹۰ با «من مادر هستم» و «خفهگی» نشان داد که همچنان بهدنبال روایتهای چالشبرانگیز و فرم هویتمند است. جیرانی در همه سالهای فعالیتش، سینما را میدان مواجهه با روابط انسانی، آسیب، روان، زنان و ساختارهای پنهان جامعه دانسته است.>
