اگر دیرتر از این، در رجزخوانی و بحران‌های داخلی و خارجی وابمانیم، دیگر مهلت برخاستن و فرصت توسعه یافتن نخواهیم داشت. کشوری پهناور و محتاج خواهیم بود که مردمش به مهاجرت و کارگری و قاچاق و کولبری خو می‌گیرند و در هرج و مرجی که بستر آن فقر و فساد است، درجا خواهند زد.>