سه دور مذاکره ایران و آمریکا در مسقط در حالی با برچسب مثبت به آینده موکول شد که آنچه بیش از متن گفتگوها جلب توجه کرد، خلأ جدی روایت‌سازی از سوی تهران بود؛ خلأیی که اجازه داد رسانه‌های آمریکایی نه فقط خبر، بلکه چارچوب ذهنی مذاکرات را بسازند. در شرایطی که جامعه در آستانه نگرانی‌های امنیتی و اقتصادی چشم به عمان دوخته بود، دیپلماسی ایران بیش از آنکه در میدان مذاکره دیده شود، در میدان رسانه غایب بود.>