لالاییهایی که رگ خواب هویت ماست؛ چرا زبان مادری، شناسنامه قلب ماست؟
زبان مادری، فراتر از یک ابزار برای گفت و گو، نخستین جغرافیایی است که در آن معنا می شویم؛ لالایی نانوشته ای که در رگ هایمان جاری است و حتی وقتی به زبان های دیگر سخن می گوییم، رویاهایمان را به همان زبانِ اول می بینیم.>
