در دوره‌هایی که فضای عمومی جامعه با نگرانی، فشار روانی و بی‌ثباتی همراه می‌شود، بیش از هر زمان دیگری می‌توان شکوه سرمایه‌های اجتماعی این سرزمین را مشاهده کرد؛ سرمایه‌هایی که در ظاهر روزمره پنهان‌اند، اما در لحظات دشوار با روشنایی و وضوحی مثال‌زدنی خود را آشکار می‌سازند. پایداری مردم ایران در شرایط سخت، توصیفی نیست که تنها به امروز تعلق داشته باشد؛ این خصلتی تاریخی و ریشه‌دار است که بارها در بزنگاه‌های مختلف، ساختارهای اجتماعی کشور را حفظ کرده و به جامعه فرصت بازسازی دوباره داده است.>