داریوش مهرجویی، فیلسوفی که با دوربین فکر میکرد
در تاریخ سینمای ایران، نامهایی هستند که فیلم ساختهاند و نامهایی که جهان ساختهاند. داریوش مهرجویی از دسته دوم است. فیلمسازی که دوربین برایش نه ابزار سرگرمی، بلکه وسیلهای برای اندیشیدن بود. از «گاو» تا «هامون»، او بحران هویت، تنهایی انسان مدرن، و شکاف میان سنت و مدرنیته را به تصاویری تبدیل کرد که هنوز زندهاند.>
