با آغاز رمضان، عطر آش‌های نذری، شیرینی‌های سنتی و نان‌های محلی در شهرهای مختلف ایران می‌پیچد؛ طعم‌هایی که بخشی از حافظه جمعی مردم‌اند. با وجود تنوع گسترده خوراک‌های رمضانی در استان‌های مختلف، تنها بخشی از این میراث خوراک ایرانی در فهرست آثار ناملموس کشور ثبت شده و ثبت جهانی آیین افطار، بار دیگر ضرورت توجه به این سنت‌های خوراکی را یادآور می‌شود.>