اینترنت در ایران دیگر فقط ابزار سرگرمی یا شبکه اجتماعی نیست؛ ستون اصلی کار، آموزش، بانکداری، حمل‌ونقل، خرید، درمان، ارتباطات خانوادگی و حتی امنیت روانی جامعه است. اما مقامات دولتی هنوز با آن مانند یک تهدید قابل کنترل رفتار می‌کند، نه یک زیرساخت حیاتی ملی.>